"Język reklamy, z którego Daniel Keller i Nik Kosmas zaczerpnęli, opatrując swoje artystyczne działania szyldem Aids-3D, nie jest głównym punktem odniesienia dla ich sztuki, jednak odpowiednio ustawia narrację: mamy do czynienia z ludźmi świetnie odnajdującymi się we współczesności i bawiącymi się jej regułami. Keller i Kosmas realizują projekt fikcyjnej punkowej archeologii - traktują historię jako zbiór przedmiotów/eksponatów wymieszanych w pojemnym garnku, i podają dania z nieprzystających do siebie smaków: filozofii antycznej, UFO, mitologii, seksu, technologii i teorii spiskowych. Przewodnim wątkiem towarzyszących tej mieszance poszukiwań jest tropienie rudymentów myślenia religijnego oraz niezależnego od epoki rytualnego podłoża kultury. Ale czyż manipulacja obrazem historycznym, które jest ich strategią, nie jest także cechą charakterystyczną epoki w której żyjemy? Daniel i Nik sabotują (wyobrażoną) ciągłość toku dziejów wprowadzając weń rozliczne zakłócenia, snując halucynacyjne, alternatywne wizje. Spłaszczona i skondensowana wiedza okazuje się w rękach amerykańskiego duetu mutantem o wielu obliczach. Ich eseistyka wiąże z dużym polotem prehistorię i współczesność, motywy antyczne i wysoko rozwiniętą technologię w ciąg skojarzeń napędzanych siłą błyskotliwej wyobraźni. Ta anarchiczna dezynwoltura ma działanie wyzwalające. Apokaliptyczne wizje Aids-3D osadzone są w tak zwanym realnym życiu. Bombardując widza nadmiarem obrazów i wiedzy zapośredniczonej technologicznie Keller i Kosmas próbują bowiem - jakby to poważnie nie zabrzmiało - zdiagnozować stan ducha człowieka XXI wieku. Trudno stwierdzić jednoznacznie czy twórczość Aids-3D jest krytyczna czy afirmatywna - raz po raz wychyla się to w jedną to w druga stronę. Wydaje się że Keller i Kosmas chcą sformułować pragmatyczną wizję uczestniczenia w świecie zmienionym przez media i nowe formy komunikacji. Przyświeca jej troska o to, by narzędzia jakich technologia dostarcza społeczeństwu, były racjonalnie używane."