Wystawa Joanny Zdzienickiej ma swoją genezę w doświadczeniu górskiej wycieczki. Sosnowa gałąź, znaleziona przez Artystkę podczas jednej z wypraw w Beskidy, staje się kłączem, z którego wysnute zostają pozostałe wątki narracji wystawy. Ruchliwość to natura wszystkich rzeczy we Wszechświecie – na poziomie molekularnym panuje nieustanny ruch, wszystko zmienia swoje położenie i wzajemnie na siebie oddziałuje. By nadążyć poznawczo za dynamiką natury, my także nie możemy stać miejscu. Wiedzieli o tym już starożytni filozofowie, którzy o ontologicznie istotnych problemach dyskutowali podczas przechadzek. Przechadzki i spacery są niewątpliwie wpisane w historię myślenia – być może bez regularnych spacerów po Królewcu Kant nie mógłby równie skutecznie myśleć o myśleniu, a anarchistyczne koncepcje Thoreau nie powstałyby bez leśnych wycieczek. Wystawa Joanny Zdzienickiej także ma swoją genezę w doświadczeniu górskiej wycieczki. Sosnowa gałąź, znaleziona przez Artystkę podczas jednej z wypraw w Beskidy, staje się kłączem, z którego wysnute zostają pozostałe wątki narracji wystawy. Artystyczna wiwisekcja nie narusza jednak integralności tkanki znaleziska: przekroje poprzeczne i laparoskopowy ogląd odbywają się dzięki twórczej wyobraźni i odtworzone zostają w drobiazgowych rysunkach, obiektach i instalacjach. Początkowo kompulsywne zbieractwo przerodziło się w strategie porządkowania, „brania pod lupę”, opisywania i układania w przegródkach – bo sztuka, podobnie jak nauka, może stać się sposobem na poznawanie i oswajanie świata, a zwłaszcza tych jego fragmentów, które nie zostały jeszcze zawłaszczone przez cywilizację. Na wystawie oglądamy „znaleziska” – organiczne próbki – poddane przez Artystkę reżimowi twórczego przekształcania w uporządkowany układ. Zostały one na wystawie wypreparowane i unieruchomione, abyśmy mogli przyjrzeć im się uważniej, podobnie jak w muzeach historii naturalnej, w których wszystko co naturalne, przekształcone zostaje w eksponat. Więcej informacji o artystce: www.joannazdzienicka.com