Katalog wydany w związku z wystawą "Czysta formalność" 25.06–09.08.2015 w Galerii Labirynt w Lublinie – prezentacji zarówno najmłodszego pokolenia artystów, jak i twórców nieco dojrzalszych, w których twórczości pojawiły się interesujące tendencje formalne. W XX wieku sztuka abstrakcyjna i oparta na rozwiązaniach formalnych dobrą prasę miewała w Polsce sporadycznie. Powojenne losy polskiej awangardy to krótkotrwałe przypływy i wieloletnie odpływy entuzjazmu dla sztuki formalnej. Co kilka lat fascynację zastępowało lekceważenie, a resentyment występował na zmianę z zauroczeniem. W latach 90. ten model sztuki zanikł niemal zupełnie. Jego zwolennicy ukryli się za grubymi murami akademii artystycznych, gdzie mogli do woli oddawać się sztuce opartej na „rozstrzygnięciach malarskich”, przez niechętnych krytyków zwanej czasem „błotem” lub „glutami”. Bardzo rzadko tę stagnację przerywały kariery artystów, którzy potrafili interesująco rozwijać model sztuki abstrakcyjnej. Stwierdzenie: „rzeczywiście, młodzi są formalistami” z pewnością byłoby przesadą, ale na pewno można powiedzieć, że przedstawiciele tego nurtu mają we współczesnej polskiej sztuce na tyle silną reprezentację, że otwarcie ich wspólnej wystawy to w 2015 roku już niemal czysta formalność. Dosłownie i w przenośni. Obok wystawy głównej w Galerii Labirynt przy ul. ks. J. Popiełuszki 5, w tym samym czasie w Galerii Labirynt 2 przy ul. Grodzkiej 3 została otwarta prezentacja towarzysząca, na której znalazły się prace: obrazy, fotografie, teksty, dokumentacje i filmy – powstałe w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Składają się one na wizualny esej o modelu sztuki abstrakcyjnej, o związanych z nim możliwościach, paradoksach i pułapkach, a także o tym, jak to się stało, że polski formalizm przeżył reaktywację. Nie była to opowieść pozbawiona humoru, nawet kpiny. Celem obu wystaw, oraz tego katalogu, jest rozpoczęcie dyskusji nad dzisiejszą kondycją sztuki abstrakcyjnej i, szerzej, formalnej, oraz znalezienie najbardziej adekwatnego języka, którym można o niej mówić.