Wystawa „La forma del diablo” jest prezentacją prac czwórki chilijskich artystów. Tematem wystawy jest refleksja nad współczesnymi formami obrazowania zła. Co kojarzy nam się z figurą diabła? Fotografie wojennych zniszczeń, zdjęcia zakapturzonych postaci czy wytatuowanych bandytów? Prace artystów prezentowane w ramach wystawy nie dają jasnych odpowiedzi. Postać diabła przybiera w nich abstrakcyjną formę, bestii kierującej się żądzą chaosu i zniszczenia. Prace prezentowane w ramach wystawy powstały podczas pobytu rezydencyjnego w Gdańsku. Są swoistą odpowiedzią na miejską przestrzeń miasta, artyści sięgają do pamięci traumy, jaką naznaczone jest miejsce – wojennej destrukcji i dezintegracji. Stawiają pytania co powstało z powojennego „nie-miejsca”, jak jego fragmenty funkcjonują we współczesnej świadomości. Ich prace w dosłowny sposób odpowiadają również na najnowszą historię kraju z którego pochodzą – spektaklu przemocy, którego sceną było Chile. W komiksach Javier Rodrigueza pojawia się budząca lęk postaci młodzieńca ukrywającego swoją twarz. Victor Hugo Bravo w punkowych instalacjach wykorzystuje łatwo rozpoznawalne militarne elementy, artysta tworzy swoistą abstrakcyjną mapę przemocy, w której polityczne totalitaryzmy pokrywają się z obrazami tortur, więzień, masakr. W czarno-białych fotografiach Mauricio Bravo twarz artysty zamienia się w strzelniczą tarczę. Prace artystów nie oskarżają politycznych systemów o dokonaną przemoc. Ich refleksja sięga głębiej, do uniwersalnej natury zła, żądzy zniszczenia towarzyszącej człowiekowi od początków historii.

Wystawa “La forma del diablo” kończy cykl prezentacji w ramach projektu “Cities on the edge”, w którym zaprezentowane zostały m.in.: prace artystów z Kuby, Kolumbii, Iranu. Cykl miał na celu analizę sztuki obszarów na krawędzi – poza granicami naszych zainteresowań, kojarzonymi bardziej z konfliktami niż sztuką. Wystawy była próbą innego spojrzenia, wyjścia poza stereotypowe, europocentryczne postrzeganie regionu poprzez pryzmat turystycznej pocztówki bądź telewizyjnego newsa. Prace artystów często otwierały tymczasowe przestrzenie, mówiły o problemach społecznych. Brak socjologii sprawił, iż pomimo odległości, zagadnienia poruszane przez twórców wydały się wyjątkowo bliskie. Brak obrazu konfliktu, binarnych podziałów pozwolił na analizę zagadnień uniwersalnych. Wspólnym mianownikiem prac prezentowanych w ramach wystaw była kondycja współczesnego homo politicus, człowieka uwikłanego w politykę.