W dobie digitalnej rewolucji ikonicznej malarstwo jawić się może jako relikt dawnego, nawet „przedanalogowego” systemu produkcji przedstawień. Niemniej dla Zbigniewa Romańczuka stanowi ono wciąż podstawową formę ekspresji twórczej, choć permanentnie ewoluuje jego podejście do malarskiej materii. Prezentowane na wystawie obrazy swoją genezę mają w dotychczasowym malarskim procesie myślowego konstruowania obrazu, technologiczne zapośredniczenie sprawia jednak, że stanowią one swoistą wyprawę poza malarstwo w stronę malarskości obrazu cyfrowego. Hybrydyczność procesu twórczego objawia się w zestawieniu tradycyjności artefaktu – blejtram i płótno – z wykorzystaniem nowych technologii – grafiki komputerowej i druku cyfrowego – jako narzędzi edycji i wytworzenia obrazu. Dotychczasowy ekspresyjny malarski idiom artysty, istotę którego stanowi swoboda dynamicznego połączenia kolorów i kształtów, w zetknięciu z cyfrowym medium edycji obrazu uporządkowany zostaje w system geometrycznych form barwnych. W kilku pracach intensywność zastosowanej kolorystyki powoduje wrażenie wibrowania powierzchni obrazowej, efektu zbliżonego do działań twórców op-artu. Dla kontrastu w monochromatycznej kolorystyce utrzymane są obrazy „pikselowe”, zbudowane z najmniejszych elementów formotwórczych elektronicznej tekstury obrazu. W prezentowanej ekspozycji Zbigniew Romańczuk zdecydowanie odchodzi od charakterystycznej dotąd w jego twórczości inspiracji otaczającą rzeczywistością na rzecz eksperymentu z cyfrową obróbką form graficznych. Ta tendencja zdaje się pogłębiać w jego ostatnich pracach, niemniej spoiwem łączącym całokształt dorobku artysty niezmiennie pozostaje eksplorowanie malarstwa jako formy ekspresji twórczej.