The book Where Them Stray Dogs At presents the work of a collective of authors who perceive Belgrade as a conceptual starting point. Although the book's theme is rooted in a specific location, it explores broader meanings and identities that have long been attributed to the so-called Balkans as a cultural region. Through various approaches, the authors create a series of fragmentary yet inevitably interconnected commentaries on topics such as authenticity, migration, urban transformation, and Balkanism. The book's subtitle, Liminal Thoughts on Balkanism, Gentrification, and Nostalgia, suggests the transitory nature of the unanchored, almost stray, perspectives of its authors. Through reflections on their own positions and the tensions between personal and collective narratives, the various approaches in the book interweave into a layered examination of liminal spaces—between development and decline, past and present, belonging and alienation. The book was preceded by an exhibition project of the same name in 2023 at the FFA Gallery, featuring works by the authors of its chapters: Jiří Gruber, Barbora Ilič, Risto Ilić, Tamara Spalajković, and Milica Živković. The exhibition explored the ways in which Belgrade is simultaneously romanticized and exploited—whether by newcomers or by those who live in and actively shape the city. This theme carried over into the book, which approaches the subject not only critically but also with understanding, aiming to comprehend the transformations, motivations, and contexts from which common stereotypes about Belgrade arise. Incorporating personally motivated and often intimate texts, the book also serves as a basis for understanding the current events and protests taking place in Belgrade. Risto Ilić's chapter focuses on the city's physical transformation. Through research interviews with figures from Belgrade’s cultural scene, he maps the disappearance of significant buildings and urban areas and the impact on the ability for self-organization and collective resistance. Barbora Ilič, in several chapters that serve as guiding texts throughout the book, attempts to understand what attracts newcomers—whether tourists or members of the diaspora—to Belgrade. Reflecting on her own platonic relationship with the city, she examines the notion of existential foreignness and the contemporary aestheticization of nostalgia, particularly its growing popularity on social media. Tamara Spalajković’s chapter continues in this vein with an intimate exploration of migrant identity and the paradoxical emotions tied to returning “home.” Through notes from a journey back to her native Belgrade, she conveys the alienating atmosphere of bureaucracy and the physical and abstract borders that precede the possibility of an imagined return. The idea of Belgrade as a place that promises home yet also holds trauma is also reflected in Milica Živković’s chapter. In her text and accompanying poem, she addresses female identity within “Balkan” culture from the 1990s to the present and its influence on the romanticization of toxic relationships—whether with a city, a country, or real people. In contrast, Jiří Gruber, drawing on his own experience of living in Belgrade, focuses on male stereotypes associated with Serbia and their commercialization, particularly through the so-called “Slavic” accent.

Książka „Gdzie bezpańskie psy” prezentuje twórczość kolektywu autorów, którzy postrzegają Belgrad jako punkt wyjścia dla swoich koncepcji. Choć temat książki zakorzeniony jest w konkretnym miejscu, eksploruje ona szersze znaczenia i tożsamości, od dawna przypisywane tzw. Bałkanom jako regionowi kulturowemu. Poprzez różnorodne podejścia, autorzy tworzą serię fragmentarycznych, lecz nieuchronnie powiązanych komentarzy na tematy takie jak autentyczność, migracja, transformacja miejska i bałkanizm. Podtytuł książki: „Liminalne myśli o bałkanizmie, gentryfikacji i nostalgii” sugeruje ulotny charakter niezakotwiczonych, niemal bezpańskich perspektyw autorów. Poprzez refleksje nad własnymi pozycjami i napięciami między narracją osobistą a zbiorową, różne podejścia w książce splatają się w wielowarstwową analizę przestrzeni liminalnych – między rozwojem a upadkiem, przeszłością a teraźniejszością, przynależnością a alienacją. Publikacja poprzedzona została projektem wystawienniczym o tym samym tytule, który odbył się w 2023 roku w Galerii FFA. Prezentowane były na nim prace autorów rozdziałów: Jiříego Grubera, Barbory ​​Ilič, Risto Ilića, Tamary Spalajković i Milicy Živković. Wystawa badała sposoby, w jakie Belgrad jest jednocześnie romantyzowany i wykorzystywany – zarówno przez przybyszów, jak i przez tych, którzy mieszkają w mieście i aktywnie je kształtują. Temat ten został przeniesiony do książki, która podchodzi do tematu nie tylko krytycznie, ale i ze zrozumieniem, dążąc do zrozumienia przemian, motywacji i kontekstów, w których rodzą się powszechne stereotypy na temat Belgradu. Zawierając teksty motywowane osobiście i często intymne, książka stanowi również podstawę do zrozumienia bieżących wydarzeń i protestów mających miejsce w Belgradzie. Rozdział Risto Ilića koncentruje się na fizycznej transformacji miasta. Poprzez wywiady badawcze z postaciami belgradzkiej sceny kulturalnej, autor mapuje zanikanie znaczących budynków i obszarów miejskich oraz jego wpływ na zdolność do samoorganizacji i zbiorowego oporu. Barbora Ilič, w kilku rozdziałach, które stanowią teksty przewodnie książki, próbuje zrozumieć, co przyciąga przybyszów – turystów i członków diaspory – do Belgradu. Rozważając własną platoniczną relację z miastem, autorka analizuje pojęcie egzystencjalnej obcości i współczesną estetyzację nostalgii, a zwłaszcza jej rosnącą popularność w mediach społecznościowych. Rozdział Tamary Spalajković kontynuuje ten wątek, intymnie zgłębiając tożsamość migrantów i paradoksalne emocje związane z powrotem do „domu”. Poprzez notatki z podróży powrotnej do rodzinnego Belgradu, autorka oddaje alienującą atmosferę biurokracji oraz fizyczne i abstrakcyjne granice, które poprzedzają możliwość wyobcowanego powrotu. Idea Belgradu jako miejsca, które obiecuje dom, ale jednocześnie niesie ze sobą traumę, znajduje również odzwierciedlenie w rozdziale Milicy Živković. W swoim tekście i towarzyszącym mu wierszu autorka porusza kwestię tożsamości kobiet w kulturze „bałkańskiej” od lat 90. XX wieku do dziś oraz jej wpływu na romantyzację toksycznych relacji – czy to z miastem, krajem, czy z konkretnymi ludźmi. Z kolei Jiří Gruber, czerpiąc z własnych doświadczeń z życia w Belgradzie, skupia się na męskich stereotypach związanych z Serbią i ich komercjalizacji, zwłaszcza poprzez tzw. „słowiański” akcent