Muzyka Staropolska opublikowana w związku z Festiwalem Muzyki Dawnej z Europy Środkowej i Wschodniej, jest trzecią tego typu, które zostały wyemitowane w Polsce po wojnie, z których dwa pierwsze wersje (w języku polskim i angielskim wersj , polska muzyka Publikacje 1953 i 1955 ) oraz Muzyka w Starym Krakowie (polskim i angielskim , polska muzyka Publications 1964). Ma to w pewnym stopniu zdecydował Wybór prac w obecnej kolekcji. Pierwszy tom zawierał tylko muzyką polskiego renesansu, natomiast druga to wybór staropolskiej muzyki z każdego okresu, choć tylko w ograniczonym obszarze. W ten sposób najlepsze i najbardziej charakterystyczne prace zostały już wybrane. Hieronim Feicht, ur. 22 września 1894 w Moglinie (k. Gniezna), zm. 31 III 1967 w Warszawie; muzykolog, kompozytor, członek Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Studia teologiczne (1914-1918) odbył w Instytucie Teologii Ojców Misjonarzy w Krakowie. Jednocześnie uczył się gry na organach, fortepianie oraz teorii pod kierunkiem Bolesława Wallek-Walewskiego. W roku 1916 otrzymał święcenia kapłańskie. Edukację muzyczną kontynuował w latach 1919-1922 studiując grę na organach, kontrapunkt i kompozycję pod kierunkiem Mieczysława Sołtysa, w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. W 1922 roku rozpoczął studia muzykologiczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie u Adolfa Chybińskiego. Już po trzech latach (1925) uzyskał na wydziale filozoficznym tytuł doktora na podstawie dysertacji pt.: Kompozycje Religijne Bartłomieja Pękiela. Rok 1927/28 spędził we Fryburgu, gdzie na uniwersytecie, pod kierunkiem Petera Wagnera specjalizował się w zakresie chorału gregoriańskiego. W 1946 habilitował się broniąc rozprawy pt.: Ronda Chopina. W 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1961 – profesora zwyczajnego.