Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności to kolejna po niedawnej publikacji Przyjdźcie, pokażemy wam, co robimy. O improwizacji tańca (Łódź 2013) niezwykle ważna pozycja dowodząca słuszności wychodzenia przez Muzeum Sztuki poza pole sztuk wizualnych. Jest ona dopełnieniem wystawy noszącej taki sam tytuł jak książka oraz efektem konferencji Jak myśli ciało? Cielesno-ruchowe praktyki doby modernizmu. Tytuły obu wydarzeń poprzedzających powstanie książki i przez nią dokumentowanych wyznaczają niejako obszar, po którym się w niej poruszamy i wskazują zarazem na dwa główne wytyczone na nim szlaki: choreograficzno-historyczny i filozoficzno-polityczny. W pewnym skrócie można powiedzieć, że pierwszym idziemy za pytaniem: „co poruszało ciała w pierwszej połowie XX wieku?”, podczas gdy na drugim towarzyszy nam fundamentalna kwestia umieszczona w tytule konferencji: „jak myśli ciało?”. Podróż po obu szlakach (często łączących się, czy też biegnących niemal równolegle) jest prawdziwie pasjonującą przygodą, odsłaniającą niespodziewane, pociągające perspektywy. Książka pokazuje jasno i dobitnie, że taniec staje się obszarem nowego sposobu myślenia o przedstawieniach i nowych metod ich badania, z konieczności wychodzących od ciała i myślenia o ciele, a nie od języka. Dla bardzo wielu osób zainteresowanych tańcem jest to pozycja już nie tylko zachęcająca do podejmowania prób poszukiwania nowych metodologii, ale po prostu pokazująca je w działaniu i prezentująca bardzo konkretne rezultaty takich badań. Dla humanistów wciąż pozostających (mimo deklaracji odejścia od logocentryzmu) w polu oddziaływania języka i tekstu jako podstawowych metafor myślowych Poruszone ciała. Choreografie nowoczesności mogą być budzącą zazdrość, ale i inspirującą lekturą zachęcającą do praktykowania tego, o czym tak frapująco potrafią rozprawiać.