Aktywność kompozytorska Tadeusza Paciorkiewicza (ur. 1916) obejmuje niemal cały okres II połowy XX wieku. To czas szczególny pod względem nie tylko kulturalnym, ale przede wszystkim społecznym i politycznym. Tuż po II wojnie światowej życie muzyczne znalazło się w wielu aspektach w zapaści, zwłaszcza jeśli chodzi o potencjał ludzki czy infrastrukturę. Zniszczone filharmonie, opery i szkoły oznaczały istotne wyrwy na drodze między kompozytorem a słuchaczem, sztuką i jej odbiorcą. Paciorkiewicz w swoim życiu realizował ideę wypełniania społecznej misji, docierania do szerokich grup odbiorców przez własną twórczość. Idea ta równoznaczna była z chęcią przywrócenia i odrodzenia życia muzycznego w zniszczonej Polsce, w której przyszło tworzyć urodzonemu w Sierpcu kompozytorowi. (…) Tadeusz Paciorkiewicz tak wspominany był przez swoich studentów kompozycji: „Był partnerem. Był osobą, która na zajęciach była przyjacielem, która doradzała, która w sposób bardzo delikatny ewentualnie naprowadzała na pewne myśli, na pewne pomysły twórcze”. Twórcza współpraca objawiała się w ciągu całej kariery kompozytora, który współdziałał z wieloma instytucjami kulturalnymi, dwiema uczelniami muzycznymi, teatrami, operami, czy Polskim Radiem. Pozostawiając po sobie znaczący i różnorodny dorobek, kompozytor zmarł w 1998 roku w Warszawie. Pragniemy przedstawić państwu ten interesujący wybór kompozycji, będący w pewnym sensie stylistycznym przekrojem twórczości kompozytora na polu duetów instrumentalnych. Materiał ten był dla nas wykonawczo i twórczo niezwykle inspirujący, cieszymy się więc, że może on trafić w Państwa ręce. (Michał Kluska).