Album Les Métamorphoses du clavecin prezentuje muzyczne spotkanie dwóch osobowości, wybitnych klawesynistów podejmujących interakcję w – jak sami to określają – muzycznym eksperymencie. Artyści podejmują próbę „przemiany zamkniętych koncepcji i oryginałów w kierunku ponownych przetworzeń”, kreując na nowo dzieła mistrzów muzyki francuskiej XVII i XVIII w opracowaniach na dwa klawesyny. „Zrealizowanie idealistycznego postulatu synergii dwóch instrumentów w muzyce francuskiej to zapewne w standardach XVII i XVIII wieku codzienność, dziś natomiast – nieomal tragiczna hybris rodem z tragédie lyrique, wyzwanie rzucone rzeczywistości, skazane na dylematy i przeciwstawianie się własnej naturze. Mało się tej sztuki współcześnie uprawia, nie ma więc przetartych szlaków i ustalonych kanonów. [...] Klawesynista tworzy bowiem własny krajobraz dźwiękowy, w którym decyduje sam, ile harmonii, ile ornamentu, a ile linearnej ciągłości w motywach. Postanawia, kiedy stawia się w opozycji, kiedy natomiast podporządkowuje się, poprzestając na akompaniamencie i podtrzymywaniu fundamentów, basse fondamentale. Na co dzień ma ten przywilej, że najmniej związany jest materiałem nutowym, z którego wyciąga tylko podstawowe informacje, a następnie według swojego najlepszego rozeznania autonomicznie kształtuje swoją partię. Jedynym, co może prawdziwie rozchwiać jego enklawę, jest… koniunkcja światów, gdy w przestrzeni pojawi się drugi klawesynista, roszczący sobie podobne uprawnienia. [...] [N]iniejsza płyta stanowi rodzaj dźwiękowego eksperymentu – albo może raczej: pocztówki z wyprawy tam, gdzie źródła milczą i gdzie w konsekwencji przywilejem historycznych praktyk wykonawczych jest stawiać hipotezy oraz wypełniać luki. Bez przeświadczenia, że wiemy cokolwiek „na pewno” lub że «wiernie zrekonstruowaliśmy oryginał»” (Aleksander Mocek).